—¤÷(`[¤* B a r B y *¤]´)÷¤—

(ขอโทษด้วยที่ขึ้นชื่อเรื่องด้วยคำหยาบคาย และ เนื้อหาในบลอคอ่านแล้วจะทำให้อารมณ์ขุ่นเคือง)

**************************************************

มันมีเหตุผลหลายอย่าง .. ที่เราจำเป็นต้องหักห้ามใจไม่ให้รักใครสักคน

เหตุผลของแต่คนย่อมไม่เหมือนกัน

• บางคนอาจต้องห้ามใจ เพราะรู้ตัวว่ามันคงเป็นไปไม่ได้ ด้วยเหตุผล (งี่เง่า) ต่างๆนานา ไม่ว่าจะด้วย
  • ความไม่เหมาะสมกันในด้านความชอบ รสนิยม ความคิด
  • ความแตกต่างทางสังคม การเมือง ศาสนา
  • ความไม่คู่ควรด้านสมบัติ .. ทั้งรูปสมบัติอันได้แก่หน้าตา คุณสมบัติอันได้แก่ ชื่อเสียง การศึกษา อายุ หรือแม้กระทั่งทรัพย์สมบัติที่มีน้อย (หรือมาก) เกินไป
  • หรือเพราะญาติผู้ใหญ่หรือคนที่แวดล้อมบอกว่าไม่ชอบ ไม่ดี ไม่งาม

• บาง คนอาจต้องห้ามใจ เพราะคนที่เราชอบเค้าอาจจะมีใครอยู่ข้างกายอยู่แล้ว หรือ บางคนอาจต้องห้ามใจ เพราะเรามีคนที่รู้ใจ อยู่เคียงข้างเราอยู่แล้ว

• บาง คนอาจต้องห้ามใจ เพราะเคยมีคนที่รักมาก่อนคนใหม่ที่เพิ่งจะมารู้จัก และยังไม่อยากทำร้ายความรู้สึกของใคร หรือ บางคนอาจต้องห้ามใจ เพราะยังไม่รู้ใจ หรือไม่แน่ใจตัวเอง

·         บาง คนอาจต้องห้ามใจ เพราะเขาอาจไม่ได้คิดและรู้สึกเหมือนกับเรา เมื่อบอกความรู้สึกไปแล้ว คนที่รับรู้อาจเปลี่ยนไป หรือ บางคนอาจต้องห้ามใจ เพราะกลัวใจตัวเองจะถลำลึกและเจ็บปวดมากไปกว่านี้

ทุกข์ทรมานแค่ไหน .. ที่ถึงแม้ว่าจะรักเขา แต่ต้องพยายามฝืนใจถอยห่างออกมา

• บาง ครั้ง อาจต้องเงียบ ต้องเฉยชา ต้องเลี่ยง ต้องหลบหน้า ต้องทำหน้าตาบึ้งตึงใส่ ต้องทำในสิ่งที่ตรงข้ามกับใจ เพื่อจะย้ำเตือนให้ตัวเองไม่ต้องรู้สึกอะไรใดๆ กับเขา

หรือ

• บาง ครั้ง หรือ ต้องเสแสร้งทำเป็นไม่รู้สึกอะไร พูดคุยและยิ้มให้เหมือนกับปกติ ทั้งๆที่ข้างในนั้นอาจจะทุกข์ระทมใจ อาจจะอึดอัด อยากจะบอกสิ่งที่อยู่ข้างในเหลือเกิน หรือแม้บางครั้งข้างในอาจจะเจิ่งนองไปด้วยน้ำตา

มันคงเจ็บปวดแทบบ้าที่ต้องทำร้ายตัวเองด้วยวิธีการนี้ ..

• แม้ จะดูเป็นวิธีการโง่ๆ แต่หากจำเป็นต้องทำเพื่อปกป้องตัวเอง ปกป้องคนที่เรารัก ปกป้องคนที่รักเรา เพื่อไม่ให้ใครต่อใครต้องเจ็บช้ำ .. จากการกระทำที่ไม่สมควร .. จากการกระทำที่พลั้งเผลอไปเพียงเพราะอารมณ์ชั่ววูบ .. จากการกระทำเพราะความเห็นแก่ตัว หรือ การมักมาก ของใครบางคน .. อย่างที่เห็นดาษดื่นอยู่ในสังคมปัจจุบัน 

• บางที .. เราเลือกที่จะเจ็บปวดตามลำพัง ในวันนี้  ดีกว่าปล่อยให้สิ่งที่ไม่ถูกต้องเหมาะสมเกิดขึ้น หรือ ดีกว่าปล่อยให้ อารมณ์  อยู่เหนือ เหตุผล ..
  

การถอยห่างจะช่วยสอนให้เราได้เรียนรู้ว่า .. ยิ่งเรายึดติด อยากได้ อยากครอบครอง ยิ่งทำให้เราอ่อนแอ และ แพ้ภัยตัวเอง

ลองคิดดูว่า .. หากผู้คนต่างแพ้ภัยตัวเอง ยอมให้อารมณ์ อยู่เหนือศีลธรรมและความถูกต้อง .. สังคมจะเป็นอย่างไร .. 

หากวันนี้เราเอาชนะใจตัวเอง  เอาชนะสิ่งที่ยั่วเย้าได้ .. เลือกเดิน และ เลือกทำในสิ่งที่ถูกต้อง .. สิ่งที่เติบโตและงอกงามอยู่ในใจ .. จะทำให้เราเข้มแข็ง และ สามารถฝันฝ่าอุปสรรค ขวากหนามในวันข้างหน้าได้อย่างแน่วแน่และมั่นคง

แล้วสักวันหนึ่ง .. คุณจะเข้าใจ ..   

*******************************************************************

45 ปี ก่อนพุทธศักราชอันเป็นปีแรกแห่งการตรัสรู้ของพระพุทธเจ้า ในวันเพ็ญเดือนมาฆะ (วันขึ้น 15 ค่ำ เดือน 3) ณ วัดเวฬุวันมหาวิหาร   พระพุทธเจ้าทรงประทานหลักโอวาทปาฏิโมกข์ อันเป็นหัวใจของพระพุทธศาสนาแก่พระอรหันตสาวกผู้เป็นเอหิภิกขุทั้ง 1,250 องค์ ที่มาประชุมพร้อมกันเข้าเฝ้าพระพุทธเจ้าโดยมิได้นัดหมาย 

2597 ปีต่อมาในวันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2552 ขึ้น 15 ค่ำ เดือน 3 (วันมาฆบูชา) วันที่ใครต่อใครบอกว่าจะเกิดจันทรุปราคา แต่ ก็เป็นวันที่พระจันทร์ช่างสุกสว่างงดงามเหลือเกิน.. ในวันที่มีเรื่องราวมาก มาย (โดยเฉพาะความรัก) ของใครต่อใคร ได้พร่างพรูผ่านชีวิตหนึ่ง .. ก่อนที่จะหลับตาลงในคืนนี้ มือที่จรดลงแป้นพิมพ์จึงได้ร่างบทความขึ้นบทหนึ่ง เป็นบทแรกที่คิดว่าตัวเองเขียนออกแนวธรรมะเสียเหลือเกิน ในใจอยากจะเขียนเชิงธรรมมากกว่านี้ แต่ก็ห้ามไว้กลัวใครต่อใครจะตาถลึงตอนที่ได้อ่าน เลยละไว้ .. ยังคิดว่าเขียนได้ไม่ดีเท่าที่ใจอยาก แต่จะพยายามต่อไปนะ .. และหากจะไปสะกิดใจใครหลายๆคน หรือ จะทำให้ใครต่อใครเห็นดี เห็นงาม เห็นชอบ แล้วยึดเอาไปปฎิบัติบ้าง .. คิดว่าอย่างน้อยสังคมคงจะน่าอยู่มากขึ้น .. ความดีความงามทั้งปวงหากใครจะชื่นชม .. ขอมอบให้ผู้ให้กำเนิดชีวิตของข้าพเจ้าอันได้แก่ บิดา มารดา ครูบาอาจารย์ผู้สอนสั่ง .. และ ผู้คนที่รายล้อมชั้นในวันนี้ ถึงบางคนจะไม่ได้บอก-เล่าแก่กันตรงๆ แต่หลายสิ่งหลายอย่างทำให้ชั้นได้ตระหนักถึงบางสิ่ง .. ไม่ว่าเธอๆ นายๆ ทั้งหลายจะรู้ตัวหรือไม่ก็ตาม .. ขอให้มีความสุขในชีวิต อย่าโดดเดี่ยวเปลี่ยวเหงากันนานนักเลย ..

.. ความรู้สึกของชั้นอาจจะอยู่เหนือถ้อยคำใดๆ .. อีกหน่อย เธอคงเข้าใจ ..

วันแรกที่เราเจอกัน .. เหล็กดัดสีทองที่ครอบฟันของคุณนั้น มันช่างขัดกันกะผิวสีน้ำผึ้งของคุณโดยแท้ ชั้นยังแอบหัวเราะกิ๊กออกมา แต่แล้วพอคุณเงยหน้าขึ้นมาหลังจากได้ยินเสียงหัวเราะเบาๆของชั้น โลกทั้งใบก็ดูเหมือนจะเปลี่ยนไปเมื่อเราสบตากัน ..

...

..

.


"คุณพัดครับ คุณพัด"

อาการเหม่อมองออกไปยังทะเลสีครามงามระยิบระยับสุดสายตาซึ่งตัดกับผืนฟ้าที่กว้างใหญ่ของชั้น ได้สิ้นสุดลง เมื่อถูกใครบางคนที่พักอยู่ห้องติดกันเรียกชื่อชั้นขึ้นมา สวนทางกับความเงียบรอบกาย ..

"คะ"

"ช่วยถ่ายรูปให้เราสองคนหน่อยได้มั้ยครับ"

พ่อหนุ่มผิวเข้มตาคมคนนี้ คนที่สามารถสะกดความรู้สึกของชั้นได้ทุกครั้งที่เราสบตากัน แต่ในครั้งนี้เค้ามากับแฟนสาวที่น่ารักและแสนบอบบาง ยิ้มละไมที่เธอส่งมาให้ชั้น ผิวขาวละเอียดของเธอเมื่อยืนเคียงข้างเขา ช่างขับให้ผิวสีน้ำผึ้งของเค้าดูเด่นขึ้นมาทีเดียว หรือ เอ๊ะ .. เพราะความเข้มของเค้าขับให้เธอดูขาวนวลสะอาดตากันนะนี่ แต่ก็ช่างเถอะไม่ว่าจะเพราะด้วยเหตุใด การที่เค้าสองคนมายืนสวีทหวานใส่กันต่อหน้าชั้น มันไม่ได้สร้างความยินดีอันใดแก่ชั้นแม้แต่น้อย..

"เอ้อ .. ได้ค่ะ ได้" 

แต่ถึงกระนั้นชั้นก็ยังตีหน้าเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นทั้งที่แอบรู้สึกรันทดใจอยู่ไม่น้อย .. พัดชาผู้ร่าเริงสดใสอย่างชั้น จะให้ทำเหมือนโลกนั้นแหลกสลายต่อหน้าต่อตาใครต่อใครได้อย่างไรกัน

"จะให้พัดไปถ่ายคุณสองคนที่มุมโน้นด้วยมั้ยคะ พัดว่า วิวมันสวยดี" 

"อืม .. จริงด้วยครับ รบกวนคุณพัดถ่ายให้เราทางโน้นด้วยนะครับ"

"ค่ะ .. ได้ค่ะ" ว่าแล้วชั้นก็ยิ้มหวานๆใส่คู่รักได้อย่างแนบเนียน

แม่พระจริง จริ๊งเลย .. ชั้นถ่ายรูปไปพลาง ด่าตัวเองไปพลาง .. ทำอะไรอยู่นะเรา โชคดีได้มารีสอร์ทสุดหรูขนาดนี้ .. ปัญญาจะมาเองยังไม่ค่อยจะมี แทนที่จะมาหาความสุขใส่ตัว ทำไมถึงคิดอะไรบ้าๆนะตอนนั้น .. 

"คุณพัด ครับคุณพัด รบกวนทางโน้น อีกรูปนะครับ"

"ค่า ได้เลยค่า" 

ยัยบ้าเอ๊ย .. ดันไปรับปากเค้าไปได้ยังงัย .. ว่าให้เค้ามาด้วยนี่ .. เฮ้ออออออ ...

"ขอบคุณนะคร้าบบ .. " ว่าแล้วเค้าก็มาเอากล้องคืนจากมือของชั้น .. คงเป็นเพราะรอยยิ้มที่แสนอบอุ่นและจริงใจแบบนี้ไม่ว่าจะเห็นครั้งใดก็ทำให้ใจชั้นพองโตและลืมตัวทุกครั้งที่พูดคุยกับเค้า

..

แต่ดูสิ ขนาดเราเป็นผู้อุปการะห้องพักสุดหรูให้เค้าขนาดนี้ เค้ายังไม่คิดจะถ่ายรูปกับชั้นไว้เป็นที่ระลึกบ้างเล้ยยยย .. ชั้นแอบบ่นในใจไล่หลังเขาไปติดๆ

ยังไม่ทันขาดคำ (ในใจ) เขาก็หันกลับมา !! 

ฮึ .. จะอ่านใจเราออกหรือนี่ !!


"คุณพัด .. เบื่อหรือเปล่าครับนี่ พอดีผมก็มัวแต่เที่ยวเล่นอยู่แต่กับแป้งเพลินไปหน่อย .. จนลืมชวนคุณพัดด้วย"

"อ๋อ ไม่เป็นไรค่ะ พอดีพัดก็อยากจะมาอยู่เงียบๆน่ะค่ะ นานๆจะได้มาซึมซับกับธรรมชาติและบรรยากาศสวยๆแบบนี้ให้เต็มที่ นี่พัดก็เอาหนังสือมาอ่านหลายเล่มเลยค่ะ .. คุณปูนไม่ต้องห่วงนะคะ ไปเที่ยวแถวๆนี้กับแฟนคุณปูนได้ตามสบายเลยค่ะ" หึหึ สวมบทบาท แ ม่หญิงแสนดีจริงๆ

"โอเค ครับ .. เดี๋ยวผมว่าจะเล่นน้ำกันแล้วก็คงไปเดินเล่นสำรวจพื้นที่แถวนี้กันซักหน่อย ถ้างั้นคุณพัดพักผ่อนตามสบายเลยนะครับ"

"ได้ค่ะ พัดจะอยู่แถวนี้แหล่ะค่ะ คุณปูนมีอะไรก็โทรเรียก หรือไม่ก็มาตามได้ตลอดเลยค่ะ"

"ครับๆ ได้ครับ ไปล่ะคร้าบบบ" ว่าแล้วเค้าก็วิ่งตัวลอยจูงมือแฟนสาวออกไป .. คงจะไปลั้ลลาที่ไหนๆกันต่อ


ชั้นได้แต่นั่งทอดถอนใจ .. 


...

..

.


นี่เป็นครั้งแรกสินะที่ชั้นได้มาเที่ยวกับคุณ .. แต่มาในแบบที่ไม่มีใครคาดคิด เพราะดันมีแฟนสาวคุณมาด้วย .. มันคงไม่ใช่ทริปธรรมดาที่จะเกิดขึ้นได้บ่อยๆ แต่มันก็ดีที่ทำให้ชั้นรู้จักธรรมชาติของคุณมากขึ้น เวลาที่คุณไม่ได้จริงจังในเรื่องงาน .. คุณที่ดูสบายๆในชุดลำลอง และ ฮำเพลงอย่างสบายใจ

คุณคงจะเป็นคนรักที่แสนดี เพราะดูคุณช่างเอาอกเอาใจแฟนคุณเสียเหลือเกิน .. ชั้นแอบอิจฉาเธอผู้โชคดีคนนั้นไม่น้อย ..


ลมทะเลพัดมาวูปนึง ..



.. ความทรมานของชั้นคงจะสิ้นสุดในไม่ช้า ..

น้ำตา และ ความอ่อนไหว .. นี่อาจจะเป็นเหตุผลหนึ่ง .. ที่ทำให้ชั้นเกลียด ..